نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

فقدان مسائل مربوط به طبقه اجتماعی در سینما قابل تامل است

به گزارش خبرنگار سینمایی ایرنا، امروز در هر خانواده‌ای حداقل سه نوع سلیقه سینمایی وجود دارد. وقتی می‌گویم حداقل سه نوع سلیقه، منظورم این است که از میان ده‌ها ژانر اکشن، درام، جنگی، کمدی، وحشت، بیوگرافی، وسترن، جنایی، معمایی، علمی_تخیلی، ابر قهرمانی، ماجراجویانه، مستند، عاشقانه و… هر کس طرفدار یک ژانر است.

طی این سال‌ها آثار گوناگونی در ژانرهای مختلف سینمایی در سراسر جهان ساخته و روی پرده سینماها رفته‌اند؛ در سینمای ایران نیز طی سال‌های گذشته آثار مختلفی تولید شدند که نمونه‌های موفقی هستند؛ اما موضوع مهمی که در فیلم‌های دو دهه اخیر در ایران به چشم می‌خورد، نبود ژانرهای متعدد در آن‌هاست. متاسفانه با توجه به فیلم‌های موجود در بازار، می‌توان گفت که تنها دو ژانر کمدی و درام اجتماعی روی پرده سفید به نمایش گذاشته می‌شود.

حدود یک ماه به شروع جشنواره چهلم مانده و هفته پیش فیلم‌های منتخب امسال اعلام شدند. همین موضوع بهانه‌ای شد تا به بررسی جایگاه ژانر در ایران بپردازیم و به دو سوال پاسخ دهیم. سینمای ایران چگونه می‌تواند به سمت قواعد و تنوع ژانر حرکت کند؟ و چرا برای تهیه کنندگان و فیلمسازان موضوعاتی فراتر از ژانر اهمیت دارد؟
 
تکرار و عدم ریسک در نتیجهِ نبود برنامه‌ریزی است

ما در کشوری زندگی می‌کنیم که پر از سوژه‌های فرهنگی، ورزشی، تاریخی و اجتماعی است اما به چند درصد این موضوعات در سینما پرداخته شده است؟ شاید در دو دهه اول بعد از انقلاب فیلم‌ها متنوع‌تر بودند اما از اواسط دهه هشتاد ریسک ساختن فیلم‌های متفاوت کم‌تر شد. هر چند این موضوع دلایل مختلفی دارد که از جمله آن می‌توان به سرمایه‌گذاری‌، محدودیت‌ها و افزایش کپی‌برداری اشاره کرد.

سوالی که در اینجا مطرح می‌شود، این است که آیا تنها این سه دلیل جایگاه ژانر در سینمای ایران را متزلزل کرده‌اند؟ درخصوص این موضوع رامتین شهبازی، مدرس دانشگاه، گفت: اصولا ژانر با قواعد و مختصات سینمای ایران هم‌خوانی ندارد. ژانر برای کشورهایی مانند آمریکا است که درآن‌ها صنعت سینما وجود دارد؛ ژانر حتی در سینمای اروپایی هم جایی ندارد. در ایران چیزی تحت عنوان صنعت سینما نداریم، ما تنها سینمای هنری داریم یعنی همان سینمای جریان اصلی و داستان‌گو که مختص ایران است و تنها مخاطب ایرانی دارد؛ از این سو ژانر بی‌معنا می‌شود به این دلیل که سفارشِ بازار درستی ندارد. یک بخش هم به مطالعات در حوزه سینما برمی‌گردد که ما در آن حوزه هم زیاد کاری انجام نمی‌دهیم؛ به‌عبارتی، ما باید به سراغ ژانرها برویم و آن‌ها را بررسی کنیم که متاسفانه این اتفاق نمیافتد.

وی ادامه داد: در حال حاضر در دوران کرونا هستیم و سینما عملا تعطیل شده است؛ هرچند قبل از آن هم سینمای ما، سفارش‌اش را از سینمادار و مردم می‌گرفت که بدین ترتیب این نوع سلیقه در سینمای ما شکل گرفت. تنوع ژانز در سینمای آمریکا به این دلیل است که فیلمسازان به صورت موازی با سینمادارها در ارتباط هستند تا بتوانند نظر همه نوع مخاطب را جلب کنند. در ایران اصولا سپهر مخاطب، زیاد معنایی ندارد؛ همین که ما تعدادی مخاطب داشته باشیم که سینما دخل و خرج کند، کفایت می‌کند. این موضوع به دلیل عدم برنامه‌ریزی بلند مدت در این حوزه به‌وجود آمده است. اداراتی هم مانند وزارت ارشاد که در این حوزه فعالیت دارند تابع همین جریان هستند.

نویسنده کتاب جستاری در جامعه‌شناسی فیلم با اشاره به افزایش کپی‌برداری در سینما توضیح داد: سالیان سال است که ما صنعت سینما نداریم و همان چیزی هم که چند دهه پیش داشتیم از دست داده‌ایم؛ به همین دلیل مفهوم ژانر عملا بی‌معنی می‌شود چون به آن فکر نمی‌شود. نویسندگان و فیلمسازان ما از این‌که فیلم‌شان نفروشد، می‌ترسند؛ در حال حاضر فیلم‌هایی که کمی متفاوت هستند، سینماداران اقدام به اکران آن‌ها نمی‌کنند و تنها سینمای هنر و تجربه کمی به داد این فیلم‌ها رسیده است.

این موضوع باعث افزایش کپی‌برداری هم شده است. در دهه ۶۰ کارگردانی مانند ابوالفضل جلیلی فیلم‌هایش اکران نمی‌شد و صدها کارگردان از روی فیلم‌های او فیلم می‌ساختند تا جایزه بگیرند. وقتی یک فیلم جواب می‌دهد و بفروش می‌رسد دیگران شروع به تقلید از آن فیلمنامه‌ها می‌کنند. مسئله دیگری که وجود دارد، این است که درصدی از کارگردانان ما، آن‌طور که باید مطالعه نمی‌کنند و فیلم نمی‌بینند؛ تنها فیلم همکارانشان را می‌بینند تا از روی دست آن‌ها کپی کنند. متاسفانه این اتفاق منجر به پسرفت شده است

شهبازی در ادامه افزود: بحث ژانر در ایران بسیار گستره است و باید درباره آن پژوهش کرد. این موضوع باید فرهنگسازی شود و ما باید مخاطبان را به دیدن فیلم در ژانرهای مختلف عادت بدهیم. فیلم فقط کمدی نیست، فیلم‌های گنگستری، اکشن، جنگی، ملودرام، ترسناک و… باید ساخته شود و مخاطب به دیدن آن‌ها عادت کند. البته مسائل اقتصادی هم بی‌تاثیر نیست، امروز یک خانواده چهار نفری باید ۲۰۰ هزار تومان برای سینما رفتن پول بپردازند.

وی خاطرنشان کرد: در خصوص سریال‌سازی هم همین مشکل را داریم، در هالیوود سریالی مانند game of throuns را می‌سازند که تبدیل به یک جریان می‌شود؛ از آن طرف سریال‌های نمایش خانگی ما را نگاه کنید. ما فقط به این فکر می‌کنیم که کارمان بفروشد و اگر این اتفاق نیفتاد، به سمت کار پرفروش و با هر مضمونی می‌رویم. از طرفی هم بهتر است وزارت ارشاد با مصلحت بیشتری به فیلم‌ها نگاه کند تا فیلمسازان مجبور به خودسانسوری نشوند. هر چند در حال حاضر معضل سینمای ما سانسور نیست، معضل سینمای ما عدم ریسک و برنامه‌ریزی فیلمسازان و تهیه‌کنندگان است. همه مشکلات تقصیر دولت نیست، فیلمسازان هم باید کمی برنامه‌ریزی داشته باشد.
 
چهره سینمای اجتماعی عوض شده است

فرزاد موتمن از جمله کارگردان‌هایی است که تلاش کرده بر خلاف بقیه، در هر ژانری حداقل یک اثر تولید کند. فیلم شب‌های روشن او که یکی از ماندگارترین عاشقانه‌های ایران و پوپک و مش ماشالله هم در ژانر کمدی، دلیل اثبات او در این ماجراست. موتمن معتقد است که در سینمای امروز موضوعاتی فراتر از ژانر اولویت پیدا کرده‌اند.

او در این باره می‌گوید: اگر بخواهیم در مقیاس بین‌المللی نگاه کنیم، دیگر مقوله ژانر موضوع مهمی نیست. سال‌هاست که اشکال مختلف فیلمسازی تحت عنوان (مالتی ژانر) و (ضد ژانر) به وجود آمده است؛ هم‌چنین در مواردی ژانرها درهم تنیده و بازخوانی شده‌اند.

وی افزود: متاسفانه در ایران همیشه به مقوله ژانر بی‌توجهی شده است. سینمای ایران براساس چیزی تحت عنوان «فیلمفارسی» متولد شد که مهم‌ترین ویژگی آن مَلغمه بود؛ به عبارتی همه نوع ژانری در خود داشت، یعنی هم درام، کمدی، اکشن و هم موزیکال بود؛ که همه این موارد ویژگی یک فیلم جهان سوم است. بعدتر ترکیه و مصر به تقلید از «فیلمفارسی»های ما، فیلمسازی را ادامه دادند.

کارگردان فیلم سراسر شب درباره فیلمسازی بعد از انقلاب در ایران توضیح داد: در سال‌های اولیه بعد از انقلاب ما با یک نوع فیلم پلیسی ضد ساواک روبه‌رو شدیم و بعد کم‌کم فیلم‌های اکشن و جشنواره‌ای وارد سینمای ایران شدند که با عباس کیارستمی شروع شد و نزدیک به ۱۵ سال ادامه یافت. به همین دلیل عملا جای ژانرهای مختلف خالی شد. اوایل انقلاب به دو دلیل اوضاع فیلم‌ها بهتر بود: یک، مسئولان می‌خواستند که سینما را نگه دارند و بعد از فیلمسازان حمایت می‌کردند. همه آن حمایت‌ها از نیمه دهه ٨۰ متوقف و این شکلی از سینما پیدا شد که امروز داریم.

او همچنین افزود: در حال حاضر ما یک درام اجتماعی داریم که مدیران قبلی آن‌ها را به این سمت سوق داده‌اند؛ یعنی فیلم‌های چاقوکشی، لمپنی یا فیلم‌های مربوط به مواد مخدر سینما را فراگرفته و چهره سینمای اجتماعی به این شکل در آمده است. مسائل مربوط به طبقه اجتماعی که مهم‌ترین قشر جامعه هستند، دیگر در فیلم درام اجتماعی مطرح نمی‌شود مگر این‌که چهره‌هایی چون فرهادی، نعمت‌اله یا شهبازی اثری بسازند.

در ایران ما تنها چندین فیلمساز خوب از قدیم داریم و بعد از موفقیت‌های اصغر فرهادی در حوزه بین‌المللی، ده‌ها اصغر فرهادی درجه دو پیدا شده است. یکی از مهم‌ترین دلایل این قضیه محدودیت‌های موجود نسبت به فیلمسازی است؛ از طرفی فیلم‌ها به سمت سفارشی سازی رفته که باعث تکراری و غیر جذاب بودن فیلم‌ها شده است

موتمن که یکی از دلایل ضعف در فیلمسازی را نحوه سرمایه‌گذاری در سینما می‌داند، گفت: بخش عظیمی از این جریان مربوط به سیستم اقتصادی است؛ اینکه پول‌هایی به اسم سرمایه‌گذاری از خارج وارد سینما می‌شوند، اجازه نمی‌دهد که سینماگران کار خود را به درستی انجام دهند. نتیجه این می‌شود که تهیه‌کننده دغدغه برگشت سرمایه را نخواهد داشت، چرا که مقداری از آن سرمایه را در جیب خود می‌گذارد و با بقیه آن فیلم می‌سازد و دیگر برایش مهم نیست که فیلم بفروشد یا نه. تنها راه نجات سینما این است که مدیران ورود سرمایه‌های مشکوک را به سینما ممنوع کنند تا تهیه‌کنندگان موظف شوند با هزینه خود فیلم بسازند تا دغدغه برگشت آن را داشته باشند.

با توجه به صحبت‌های رامتین شهبازی و فرزاد موتمن، می‌توان گفت که دلایلی مانند نداشتن قدرت ریسک، نحوه سرمایه‌گذاری‌ها در سینما و عدم برنامه‌ریزی باعث کاهش تنوع ژانر در ایران شده است؛ اما طی دو سال اخیر ما شاهد فیلم‌هایی مانند پوست یا زالاوا بودیم که نوید از ساخت فیلم‌های متفاوت است. امیدواریم که در جشنواره چهلم هم شاهد فیلم‌های باکیفیت و متفاوت باشیم.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

چهره متفاوت جواد عزتی در فیلم جدید مهدویان / عکس

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، نخستین عکس از فیلم سینمایی «مرد بازنده» به کارگردانی محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی مشترک  کامران حجازی و امیر بنان منتشر شد.

همزمان با انجام آخرین مراحل فنی «مرد بازنده»، بازیگران فیلم تازه مهدویان معرفی شدند: جواد عزتی، رعنا آزادی‌ور، بابک کریمی، آناهیتا درگاهی، مهدی زمین‌ پرداز، مجید نوروزی، امیرحسین هاشمی، امیر دژاکام، سجاد بابایی، منوچهر علی‌پور، شبنم قربانی، ونوس کانلی، ملیکا پازوکی.

چهره متفاوت جواد عزتی در فیلم جدید مهدویان / عکس

فیلمنامه «مرد بازنده» براساس طرحی از حسین حسنی توسط ابراهیم امینی، حسین حسنی و محمدحسین مهدویان به نگارش درآمده است و برای نخستین بار در چهلمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درخواهد آمد.

۵۸۵۸
 

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

دیدن «قاتل و وحشی» در جشنواره فجر، واقعاً این‌قدر ترسناک است؟

مهسا بهادری: اسامی فیلم‌های سینمایی حاضر در چهلمین جشنواره فیلم فجر اعلام شد و همانطور که مسعود نقاش‌زاده، دبیر این دوره اعلام کرده بود، فیلم سینمایی «قاتل و وحشی» از جشنواره حذف شد. ماجرایی که در دو هفته اخیر جنجال‌های زیادی را به پا کرد. پس از دو سال شروع دوباره این جنجال‌ها از جایی شروع شد که حمید نعمت‌الله اعلام کرد که فرم حضور در جشنواره را پر کرده و قرار است نسخه نهایی فیلم را تحویل جشنواره دهد.

بعد از ارسال «قاتل و وحشی» به جشنواره، دبیرخانه اعلام کرد که این فیلم از جشنواره حذف شده چون بر اساس مستندات موجود، فیلم «قاتل و وحشی» ساخته آقای حمید نعمت‌الله، پیش از سال ۱۳۹۹ تولید شده، فرم شرکت در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر را پر کرده، مورد بازبینی هیأت‌انتخاب قرار گرفته و صورت‌جلسه آن به امضای هفت عضو هیات انتخاب دوره سی و هشتم رسیده است؛ لذا با توجه به آیین‌نامه جشنواره، فیلم «قاتل و وحشی» از نظر قانونی امکان حضور در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر را نخواهد داشت.»

پس از اینکه دبیر جشنواره فجر، پر کردن فرم جشنواره در سال‌های گذشته را دلیل کنار گذاشتن فیلم «قاتل و ‌وحشی» از جشنواره فجر عنوان کرد، روابط عمومی این فیلم در متنی، استدلال مسعود نقاش‌زاده را خلاف آیین‌نامه این دوره دانست. پس از این ماجرا، همایون اسعدیان که در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر عضو هیئت انتخاب بود، اعلام کرد که این فیلم در آن دوره از جشنواره بررسی نشده است او در توضیحات بیش‌تر خود گفت: «هیات انتخاب جشنواره فجر در سال ۹۸ فیلم «قاتل و وحشی» را دید، اما حدود نیم ساعت از فیلم آماده نبود و نسخه کامل را به ما ندادند. با این حال در همان اندازه‌ای که دیدیم هم فیلم بررسی نشد، چون آقای داروغه‌زاده، دبیر آن دوره از جشنواره اعلام کردند به دلیل اینکه بین تهیه‌کننده و سرمایه‌گذاران فیلم اختلاف به وجود آمده و فیلم مشکل مالکیت دارد هیچ بررسی‌ صورت نگیرد، در نتیجه فیلم نه بررسی شد و نه نظری درباره آن ارائه شد.»

او ادامه داد: «هیچ سند مکتوبی مبنی بر ارزیابی و نمره‌دهی به فیلم «قاتل و وحشی» با نام و امضای اعضای هیات انتخاب دوره سی‌وهشتم فیلم فجر وجود خارجی ندارد.»

               بیش‌تر بخوانید:

             ◾️جشنواره فجر، برای ردِ پذیرشِ فیلم «قاتل و وحشی»، سند رو کرد

             ◾️همایون اسعدیان: «قاتل و وحشی» در جشنواره سی‌وهشتم فجر بازبینی نشد

             ◾️چرا «قاتل و وحشی» امسال هم در جشنواره فیلم فجر نیست؟

دبیرخانه هم برای رد صحبت‌های اسعدیان و اثبات اینکه فیلم را بازبینی کرده است اسناد و مدارکی را منتشر کرد. بیانیه‌ای نیز منتشر شد که در آن نوشته شده بود: «در ادامه این بیانیه آمده است: «در سال ۱۳۹۸، نسخه‌ای از فیلم «قاتل و وحشی» به مدت ۱۵۶ دقیقه‌ به دبیرخانه جشنواره ارائه شده که در سه دقیقه پایانی این نسخه، کارگردان رو به دوربین، نماهای پایانی فیلم را شرح می‌دهد. تمامی اعضای هیأت ‌انتخاب سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر، این نسخه را مورد بازبینی قرار داده و صورتجلسه بازبینی را امضا کرده‌اند. اما در نهایت، به خاطر مشکلاتی که این فیلم در مالکیت داشته، با تصمیم دبیر وقت جشنواره، کنار گذاشته شده است. این فیلم در سال ۱۳۹۹ نیز برای شرکت در جشنواره فجر ثبت نام کرده بود که به دلیل صادر نشدن پروانه نمایش فیلم با این درخواست موافقت نشد.»

دیدن «قاتل و وحشی» در جشنواره فجر، واقعاً این‌قدر ترسناک است؟

در همین میان هم جواد طوسی منتقد سینما اعلام کرد که یکی از دلایل اصلی برای عدم پخش این فیلم سینمایی فقط ماجرای حق مالکیت نیست بلکه یکی از مشکلات نمایش موهای لیلا حاتمی است.

مصطفی کیایی که در هیئت انتخاب سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر حضور داشت هم نسبت به این ماجرا واکنش نشان داد و گفت: «فیلم «قاتل و وحشی» از نظر قانونی مشکلی برای حضور در جشنواره ندارد که اگر این‌طور بود دبیر سال گذشته تمام تلاشش را نمی‌کرد که فیلم را برای ما نمایش دهد اما موفق نشد چون مشکل پروانه نمایش داشت، ما تا روز آخر هم منتظر ماندیم ولی نشد. حداقل دبیر جشنواره که قواعد جشنواره را می‌داند.»

روزگذشته نیز کانون کارگردانان در انتقاد به این مضوع بیانیه‌ای منتشر کرد و نوشت: «

حواشی از کجا آغاز شد؟

 اگر مخاطب سینما باشید حدود دو سال است که در جریان مشکلات «قاتل و و حشی» هستید. از اخبار ضدونقیض درباره ادامه یا توقف ساخت این فیلم و دعوای همیشگی میان سرمایه‌گذار و کارگردان گرفته تا مشکل نمایش موهای لیلا حاتمی و پر کردن فرم حضور و پذیرفته نشدن در جشنواره، مشکلاتی است که این فیلم با آن مواجه است. 

۱۵ شهریور  ۱۳۹۸  فیلمبرداری فیلم سینمایی«قاتل و وحشی» آغاز شد. فیلمی با کارگردانی حمید نعمت‌الله و بازی لیلا حاتمی و امین حیایی که می‌خواست در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر حاضر شود و قرار نبود پس از دوسال این همه حاشیه داشته باشد.

حدود سه ماه از آغاز فیلمبرداری «قاتل و وحشی» گذشته بود و در حالی که این فیلم فرم حضور در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر را پر کرده بود، خبر رسید که فیلمبرداری آن به دلیل مشکلات مالی متوقف شده است. البته فردای آن روز نعمت‌الله ادعا کرد که بیش از ۷۰درصد کار به پایان رسیده و فیلمبرداری آن هم در تهران ادامه دارد و آن مشکلات مالی که مطرح شده صرفا بخاطر برآورد هزینه رخ داده است در همین میان که تکلیف فیلم مشخص نبود و احتمال داده می‌شد که ساخته حمید نعمت‌الله به جشنواره نرسد، روابط عمومی فیلم اعلام کرد که فیلمبرداری «قاتل و وحشی» به پایان رسیده است و فیلم آماده حضور در جشنواره است.

هرچند که نعمت‌الله با تمام توان خود فیلم را برای نمایش در جشنواره آماده کرد، اما زمانی که اسامی آثار بخش سودای سیمرغ منتشر شد هیچ نامی از این فیلم وجود نداشت و  مشکلش آنچه که در فیلم به نمایش درآمده، نبود. بلکه دبیر خانه سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر اعلام کرد مسائل حقوقی باعث خارج شدن فیلم سینمایی «قاتل و وحشی» از بررسی هیات انتخاب بخش سودای سیمرغ این دوره جشنواره از جشنواره شده است. به دلیل برخی مشکلات مالکیتی پیرامون این فیلم و براساس نظر معاونت نظارت و ارزشیابی و خانه سینما (مکاتبات پیوست ۱ و ۲ و ۳) به عنوان مراجع ذیصلاح موضوع تهیه‌کنندگی و مالکیتی فیلم است.»

همان زمان دبیرخانه جشنواره فیلم فجر اعلام کرد که این آمادگی را دارد در صورت حل مشکل فیلم در زمان مقرر، و به لحاظ طی شدن سایر مراحل حضور و به احترام دست‌اندرکاران ساخت فیلم، بادعوت مجدد از هیات‌انتخاب، نسبت به اعلام‌نظر در خصوص شایستگی حضور فیلم و افزودن این فیلم به بخش مسابقه، اقدام نماید.

دیدن «قاتل و وحشی» در جشنواره فجر، واقعاً این‌قدر ترسناک است؟

پس از آنکه دبیرخانه دلیل بررسی نکردن این فیلم را اعلام کرد و شانس دوباره‌ای به این فیلم داد، حمید نعمت‌الله در گفت‌وگو با خبرآنلاین اعلام کرد با وجود بیانیه دبیرخانه جشنواره، «قاتل و وحشی» قطعا به جشنواره فجر نمی‌رسد. او در این‌باره توضیح داد: «ما از همکاری با آقای رنج‌کشان راضی بودیم و ایشان هم بدقولی در تامین هزینه‌ها نداشت اما پیش‌تولید و تولید فیلم ما طولانی و هزینه‌ها افزایش یافت به همین دلیل به دنبال اضافه کردن سرمایه‌گذار جدید رفتیم اما ورود آقای نادران وضعیت این پروژه را بدخیم کرد. ایشان حتی شرط کرد که اسمش به عنوان تهیه‌کننده بیاید اما در مقابل به تعهداتش برای تامین سرمایه عمل نکرد.»

این کارگردان در پایان با اعلام این‌که قطعا «قاتل و وحشی» به جشنواره فجر نمی‌رسد گفت: «این فیلم با سختی و مرارت و خون جگر زیادی ساخته شد و اثری است که با افتخار می‌شود آن را در معرض تماشای مخاطب قرار داد. امیدواریم مشکلات این فیلم حل بشود تا بتوانیم «قاتل و وحشی» را با کیفیت مدنظرمان برای مخاطبان آماده کنیم.»

با توجه به شرایط پیش‌آمده به نظر می‌رسد که خبرسازی‌های «قاتل و وحشی» به همین مسائل ختم نمی‌شود و به زودی تکلیف اکران این فیلم باید مشخص شود، مخصوصا اینکه مشخص شد این فیلم به هیچ عنوان در پهلمین جشنواره فیلم فجر حضور نخواهد داشت.

۵۷۲۴۵

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

منیژه حکمت: این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم و هنر است، از کجا آمده؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، منیژه حکمت، کارگردان سینما که این روزها فیلم سینمایی «بَندَربَند» را روی پرده سینما دارد، یکی از مهمان‌های کلاب‌هاوس خبرآنلاین بود که گزارش آن را می‌توانید اینجا بخوانید.

منیژه حکمت، در این کلاب‌هاوس با موضوع تعطیلی کنسرت‌ها در ۲۲ ماه گذشته، افزون بر محور اصلی بحث که موسیقی بود، از فیلم «بندربند» و شرایط نامناسب تولید و اکران در سینمای ایران هم گفت.

در خلاصه داستان «بَندَربَند» چنین آمده است: «یک بند کوچک موسیقی از شهرستان‌های دور جنوب ایران قصد دارند بعد از مدت‌ها در یک کافی‌شاپ در تهران وارد یک رقابت غیر رسمی شوند. مهلا به همراه سایر اعضای بَندَربند، همسرش و یکی از نزدیکترین دوستان‌شان سفر خود را از یک استان جنوبی به تهران آغاز می‌کنند، آن هم درست زمانی که همه داشته‌های خود را در سیل از دست داده‌اند…»

رضا کولَغانی، امیرحسین طاهری، مهلا موسوی و پگاه آهنگرانی گروه بازیگران «بَندَربَند» به تهیه‌کنندگی منیژه حکمت و مهشید آهنگرانی را تشکیل می‌دهند.

        بیشتر بخوانید: 

       ◾️ چالش‌ها و موانع برگزاری کنسرت‌ها پس از ۲۲ ماه تعطیلی

       ◾️ مقابله منیژه حکمت با نامحرمانِ سینما با فیلم «بندر بند»

       ◾️ این سیل جعلی نیست!

منیژه حکمت در این کلاب‌هاس از هجومی که برای اکران فیلم‌های سینمایی دیده می‌شود انتقاد و تاکید کرد «وقتی هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود، فیلم‌ها دیده نمی‌شوند، همه از لحاظ مالی ضرر می‌کنند و کار خوب هم در میان هیاهو گم می‌شود.»

منیژه حکمت: این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم و هنر است، از کجا آمده؟

وقتی هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود، همه از لحاظ مالی ضرر می‌کنند

منیژه حکمت با بیان این که «به هر حال عنوان اتاق شما حوزه تخصصی من نیست اما خطری که الان سینما را شدیدا تهدید می‌کند ممکن است شما را هم تهدید کند» ادامه می‌دهد: «پرانتزی باز کنم و بگویم من به هیچ‌کدام از سالن‌های کنسرت و موسیقی نمی‌روم تا وقتی نیمی از جامعه نمی‌توانند آواز بخوانند. این را بگذاریم کنار ولی بلایی که سر سینما و فیلم‌های خوب آمده است ممکن است سر شما هم بیاید و آن هجوم شکل‌گرفته در پی تعطیلی‌های مکرر ناشی از شیوع کرونا است. زدوبند، رانت، ارتباط و بُدوبُدو شرایطی را شکل داده است که در آن هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود، فیلم‌ها دیده نمی‌شوند، همه از لحاظ مالی ضرر می‌کنند و کار خوب هم در میان هیاهو گم می‌شود. این خطری برای هنر در رشته‌های مختلف است؛ هجوم برای اکران، برای دیده‌شدن در کنار شرایط نامناسب اقتصادی، عوارض کرونا، ابتذالی که قبل از کرونا چه در سینما، چه در موسیقی و چه در تئاتر دیده می‌شد در کنار این پول‌ها و شرایط مالی عجیب‌وغریب. بنابراین فکر می‌کنم شما هم به واسطه این هجوم آسیب خواهید دید، همان‌طور که سینما آسیب می‌بیند.»

می‌توانستند از فضای باز برای اکران و اجرا استفاده کنند

کارگردان «بَندَربَند» می‌افزاید: «فیلم‌های زیادی پشت اکران است و هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود و هیچ مدیریتی نمی‌کنند و باری به هر جهت، همین‌طور می‌گویند بیایید و بروید. این خیلی دردناک است و کار خوب حتما گم می‌شود چون کسانی هستند که با امکاناتی ویژه، پول‌ها و تبلیغات عجیب‌وغریب گردوغباری می‌کنند که اگر اجرایی هم خوب باشد، دیده نشود. من این‌طور فکر می‌کنم و همان آسیبی که به ما خورده است، به کارهای خوب موسیقی هم خواهد خورد. برداشتم با توجه به صحبت دوستان این است. این بچه‌ها، کسانی که خوب کار می‌کنند باید دیده شوند و من فکر می‌کنم می‌شود از فضاهای باز استفاده کرد و حتی سینما هم می‌توانست این کار را انجام دهد ولی ما مدیریتی نداریم که سامان دهد.»  

او تصریح می‌کند: «در دوران کرونا، شب‌ها می‌توانستند فضاهای بسیاری ایجاد کنند، پرده بزنند و فیلم نشان دهند، کنسرت بگذارند و تئاتر اجرا کنند. این مهم انجام نشد چون مدیریت فرهنگی ما هیچ‌وقت به سامان نبوده است و دوست هم ندارد به سامان باشد.»  

منیژه حکمت: این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم و هنر است، از کجا آمده؟

با خود فکر کردند پول بریزیم تا همه در خدمت ما باشند

کارگردان آثار بسیار دیده‌شده‌ای چون «زندان زنان» می‌گوید: «وقتی هفت، هشت سال پیش فکر کردند پول بریزیم؛ در سینما، در موسیقی، در تئاتر تا همه در خدمت ما باشند، ابتذال جایگزین آن بخشی شد که به هر حال در هر رشته‌ای، مرجع بود. این‌ها، این کار را دانسته انجام دادند. در همین برج میلاد، اصلا حیرت می‌کردید که این کیست و به چه حقی این همه جمعیت را این‌جا کشانده است و می‌خواند؟ این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم، توهینی مستقیم به هنر است، از کجا آمده است؟!»  

می‌خواهیم با لوباجت‌ها جریان‌سازی کنیم

او با اشاره به تازه‌ترین اثرش «بَندَربَند» می‌افزاید: «در «بَندَربَند» یک بند موسیقی از یک شهرستان دور راه می‌افتند و می‌آیند که در کافه‌های تهران بخوانند شاید دیده و شناخته شوند. یک فیلم جمع‌وجور و لوباجت که سعی کردیم جریان‌ساز شود. وقتی لوباجت و تبارشناسی مالی در سینما روشن شود آن وقت خیلی چیزها روشن می‌شود و من امیدوارم در این جریان‌سازی موفق باشیم. هرچند همان‌طور که دوستان گفتند کلا به من در کل ایران ۲۲ سانس داده‌اند. خب چه کار می‌خواهیم بکنیم؟! یک فیلم چون تولیدکنندگانش ارتباطات عجیب‌وغریبی دارند، ۵ ماه است که روی پرده است و مسئولین، باری به هر جهت فقط مسئولیت را از شانه خود برمی‌دارند و می‌گذارند فیلم‌ها بیایند و بروند و در این میان گم شوند.»

فیلم‌های زیادی پشت اکران است و هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود و هیچ مدیریتی نمی‌کنند و باری به هر جهت، همین‌طور می‌گویند بیایید و بروید

حکمت با بیان این که «ما نه امکانات ویژه‌ای داریم و نه فرش قرمزهای عجیب‌وغریب و نمی‌خواهیم هم داشته باشیم و کاملا آگاهانه نمی‌خواهیم وارد این بازی‌ها شویم» ادامه می‌دهد: «ما ترجیح می‌دهیم حضور خود را خُردخُرد اعلام کنیم تا شاید این جزیره‌های تک‌افتاده بتوانند به هم پیوند بخورند و این‌گونه حداقل نزد خود پاسخی برای این پرسش که در شرایط موجود قرار است کدام سمت تاریخ بایستیم، داشته باشیم. این مسئله من است و سعی کرده‌ام جریان‌ لوباجت را راه بیاندازم و اولین برآیندش «بَندَربَند» بود و سه فیلم دیگر هم هست تا بتوانم به‌خصوص برای نسل جوان مفری ایجاد کنم. می‌خواهم به جوانان بگویم نترسید. نترسید که فیلمنامه‌های خوب‌تان را هرجا می‌برید می‌گویند هفت میلیارد بیاور. این دروغ است، پولشویی است، رانت است و هزار چیز دیگر. این اگر یک روز آسیب‌شناسی یا تبارشناسی شود خیلی چیزها از آن بیرون می‌آید.»

در کثافت نمی‌غلتیم

منیژه حکمت در پایان با بیان این که «به هر حال فکر می‌کنم این در مورد همه، چه تئاتر، چه سینما، چه موسیقی و چه مطبوعات صدق می‌کند» می‌گوید: «الان بخشی از اهالی مطبوعات تبدیل به روابط‌عمومی یک‌سری آدم‌های پولدارِ عجیب‌وغریب و بی‌سوادِ مبتذل شده‌اند. من این را به صراحت می‌گویم، آدم‌هایی که تفکر مبتذل را حاکم می‌کنند در همه عرصه‌ها ورود و آن عرصه را نابود کرده‌اند. من فکر می‌کنم کسانی باید در نقاطی بایستند، کارهایی کوچک، کوچک انجام دهند، خودشان را به نمایش بگذارند و نسبت به تفکری که دارند آگاه‌سازی کنند. من خیلی خوشحال می‌شوم که جایی در کلاب‌هاوس اتاقی با موضوع تبارشناسی مالی در عرصه‌های مختلف؛ موسیقی، تئاتر، سینما و… برگزار شود و ما؛ حداقل آن بخش مستقلی که می‌داند چه می‌کند و تن نمی‌دهد از تجربه‌هایمان بگوییم. ببخشید که این گونه می‌گویم ولی ما در این کثافتی که ولو کرده‌اند نمی‌غلتیم حتی اگر ناچار به راه رفتن در آن باشیم.»

۵۸۲۵۹    

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

منیژه حکمت: این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم و هنر است، از کجا آمده؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، کلاب‌هاوس خبرآنلاین چهارشنبه ۲۴ آذر محل گفت‌وگو در مورد وضعیت برگزاری کنسرت‌ها پس از ۲۲ ماه تعطیلی (از اسفند ۱۳۹۸ تا آذر ۱۴۰۰) در پی شیوع کرونا در تهران و دیگر شهرهای ایران بود. در این بحث تعدادی از اهالی موسیقی و برخی دست‌اندرکاران برگزاری کنسرت‌ها؛ تهیه‌کنندگان و کنسرت‌گذاران، صاحبان سالن‌ها و… همراهی‌مان کردند که گزارش آن را می‌توانید اینجا بخوانید.

یکی از مهمانان این کلاب‌هاوس، منیژه حکمت، کارگردان سینما که این روزها فیلم سینمایی «بَندَربَند» را روی پرده سینما دارد، بود.

در خلاصه داستان «بَندَربَند» چنین آمده است: «یک بند کوچک موسیقی از شهرستان‌های دور جنوب ایران قصد دارند بعد از مدت‌ها در یک کافی‌شاپ در تهران وارد یک رقابت غیر رسمی شوند. مهلا به همراه سایر اعضای بَندَربند، همسرش و یکی از نزدیکترین دوستان‌شان سفر خود را از یک استان جنوبی به تهران آغاز می‌کنند، آن هم درست زمانی که همه داشته‌های خود را در سیل از دست داده‌اند…»

رضا کولَغانی، امیرحسین طاهری، مهلا موسوی و پگاه آهنگرانی گروه بازیگران «بَندَربَند» به تهیه‌کنندگی منیژه حکمت و مهشید آهنگرانی را تشکیل می‌دهند.

بیشتر بخوانید: 

چالش‌ها و موانع برگزاری کنسرت‌ها پس از ۲۲ ماه تعطیلی

مقابله منیژه حکمت با نامحرمانِ سینما با فیلم «بندر بند»

این سیل جعلی نیست!

منیژه حکمت در این کلاب‌هاس از هجومی که برای اکران فیلم‌های سینمایی دیده می‌شود انتقاد و تاکید کرد «وقتی هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود، فیلم‌ها دیده نمی‌شوند، همه از لحاظ مالی ضرر می‌کنند و کار خوب هم در میان هیاهو گم می‌شود.»

منیژه حکمت: این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم و هنر است، از کجا آمده؟

وقتی هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود، همه از لحاظ مالی ضرر می‌کنند

منیژه حکمت با بیان این که «به هر حال عنوان اتاق شما حوزه تخصصی من نیست اما خطری که الان سینما را شدیدا تهدید می‌کند ممکن است شما را هم تهدید کند» ادامه می‌دهد: «پرانتزی باز کنم و بگویم من به هیچ‌کدام از سالن‌های کنسرت و موسیقی نمی‌روم تا وقتی نیمی از جامعه نمی‌توانند آواز بخوانند. این را بگذاریم کنار ولی بلایی که سر سینما و فیلم‌های خوب آمده است ممکن است سر شما هم بیاید و آن هجوم شکل‌گرفته در پی تعطیلی‌های مکرر ناشی از شیوع کرونا است. زدوبند، رانت، ارتباط و بُدوبُدو شرایطی را شکل داده است که در آن هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود، فیلم‌ها دیده نمی‌شوند، همه از لحاظ مالی ضرر می‌کنند و کار خوب هم در میان هیاهو گم می‌شود. این خطری برای هنر در رشته‌های مختلف است؛ هجوم برای اکران، برای دیده‌شدن در کنار شرایط نامناسب اقتصادی، عوارض کرونا، ابتذالی که قبل از کرونا چه در سینما، چه در موسیقی و چه در تئاتر دیده می‌شد در کنار این پول‌ها و شرایط مالی عجیب‌وغریب. بنابراین فکر می‌کنم شما هم به واسطه این هجوم آسیب خواهید دید، همان‌طور که سینما آسیب می‌بیند.»

می‌توانستند از فضای باز برای اکران و اجرا استفاده کنند

کارگردان «بَندَربَند» می‌افزاید: «فیلم‌های زیادی پشت اکران است و هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود و هیچ مدیریتی نمی‌کنند و باری به هر جهت، همین‌طور می‌گویند بیایید و بروید. این خیلی دردناک است و کار خوب حتما گم می‌شود چون کسانی هستند که با امکاناتی ویژه، پول‌ها و تبلیغات عجیب‌وغریب گردوغباری می‌کنند که اگر اجرایی هم خوب باشد، دیده نشود. من این‌طور فکر می‌کنم و همان آسیبی که به ما خورده است، به کارهای خوب موسیقی هم خواهد خورد. برداشتم با توجه به صحبت دوستان این است. این بچه‌ها، کسانی که خوب کار می‌کنند باید دیده شوند و من فکر می‌کنم می‌شود از فضاهای باز استفاده کرد و حتی سینما هم می‌توانست این کار را انجام دهد ولی ما مدیریتی نداریم که سامان دهد.»  

او تصریح می‌کند: «در دوران کرونا، شب‌ها می‌توانستند فضاهای بسیاری ایجاد کنند، پرده بزنند و فیلم نشان دهند، کنسرت بگذارند و تئاتر اجرا کنند. این مهم انجام نشد چون مدیریت فرهنگی ما هیچ‌وقت به سامان نبوده است و دوست هم ندارد به سامان باشد.»  

منیژه حکمت: این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم و هنر است، از کجا آمده؟

با خود فکر کردند پول بریزیم تا همه در خدمت ما باشند

کارگردان آثار بسیار دیده‌شده‌ای چون «زندان زنان» می‌گوید: «وقتی هفت، هشت سال پیش فکر کردند پول بریزیم؛ در سینما، در موسیقی، در تئاتر تا همه در خدمت ما باشند، ابتذال جایگزین آن بخشی شد که به هر حال در هر رشته‌ای، مرجع بود. این‌ها، این کار را دانسته انجام دادند. در همین برج میلاد، اصلا حیرت می‌کردید که این کیست و به چه حقی این همه جمعیت را این‌جا کشانده است و می‌خواند؟ این ابتذال که توهینی مستقیم به مردم، توهینی مستقیم به هنر است، از کجا آمده است؟!»  

می‌خواهیم با لوباجت‌ها جریان‌سازی کنیم

او با اشاره به تازه‌ترین اثرش «بَندَربَند» می‌افزاید: «در «بَندَربَند» یک بند موسیقی از یک شهرستان دور راه می‌افتند و می‌آیند که در کافه‌های تهران بخوانند شاید دیده و شناخته شوند. یک فیلم جمع‌وجور و لوباجت که سعی کردیم جریان‌ساز شود. وقتی لوباجت و تبارشناسی مالی در سینما روشن شود آن وقت خیلی چیزها روشن می‌شود و من امیدوارم در این جریان‌سازی موفق باشیم. هرچند همان‌طور که دوستان گفتند کلا به من در کل ایران ۲۲ سانس داده‌اند. خب چه کار می‌خواهیم بکنیم؟! یک فیلم چون تولیدکنندگانش ارتباطات عجیب‌وغریبی دارند، ۵ ماه است که روی پرده است و مسئولین، باری به هر جهت فقط مسئولیت را از شانه خود برمی‌دارند و می‌گذارند فیلم‌ها بیایند و بروند و در این میان گم شوند.»

فیلم‌های زیادی پشت اکران است و هفته‌ای سه فیلم اکران می‌شود و هیچ مدیریتی نمی‌کنند و باری به هر جهت، همین‌طور می‌گویند بیایید و بروید

حکمت با بیان این که «ما نه امکانات ویژه‌ای داریم و نه فرش قرمزهای عجیب‌وغریب و نمی‌خواهیم هم داشته باشیم و کاملا آگاهانه نمی‌خواهیم وارد این بازی‌ها شویم» ادامه می‌دهد: «ما ترجیح می‌دهیم حضور خود را خُردخُرد اعلام کنیم تا شاید این جزیره‌های تک‌افتاده بتوانند به هم پیوند بخورند و این‌گونه حداقل نزد خود پاسخی برای این پرسش که در شرایط موجود قرار است کدام سمت تاریخ بایستیم، داشته باشیم. این مسئله من است و سعی کرده‌ام جریان‌ لوباجت را راه بیاندازم و اولین برآیندش «بَندَربَند» بود و سه فیلم دیگر هم هست تا بتوانم به‌خصوص برای نسل جوان مفری ایجاد کنم. می‌خواهم به جوانان بگویم نترسید. نترسید که فیلمنامه‌های خوب‌تان را هرجا می‌برید می‌گویند هفت میلیارد بیاور. این دروغ است، پولشویی است، رانت است و هزار چیز دیگر. این اگر یک روز آسیب‌شناسی یا تبارشناسی شود خیلی چیزها از آن بیرون می‌آید.»

در کثافت نمی‌غلتیم

منیژه حکمت در پایان با بیان این که «به هر حال فکر می‌کنم این در مورد همه، چه تئاتر، چه سینما، چه موسیقی و چه مطبوعات صدق می‌کند» می‌گوید: «الان بخشی از اهالی مطبوعات تبدیل به روابط‌عمومی یک‌سری آدم‌های پولدارِ عجیب‌وغریب و بی‌سوادِ مبتذل شده‌اند. من این را به صراحت می‌گویم، آدم‌هایی که تفکر مبتذل را حاکم می‌کنند در همه عرصه‌ها ورود و آن عرصه را نابود کرده‌اند. من فکر می‌کنم کسانی باید در نقاطی بایستند، کارهایی کوچک، کوچک انجام دهند، خودشان را به نمایش بگذارند و نسبت به تفکری که دارند آگاه‌سازی کنند. من خیلی خوشحال می‌شوم که جایی در کلاب‌هاوس اتاقی با موضوع تبارشناسی مالی در عرصه‌های مختلف؛ موسیقی، تئاتر، سینما و… برگزار شود و ما؛ حداقل آن بخش مستقلی که می‌داند چه می‌کند و تن نمی‌دهد از تجربه‌هایمان بگوییم. ببخشید که این گونه می‌گویم ولی ما در این کثافتی که ولو کرده‌اند نمی‌غلتیم حتی اگر ناچار به راه رفتن در آن باشیم.»

۵۸۲۵۹